โอ๊ย แล้วไม่มีชุดนักศึกษาด้วยนะ
ฉันได้แต่บ่นตัวเองในใจเพราะวันนี้มีเรียนวิชาสำคัญถึงแม้จะโดนคนรักแกทั้งคืนยังไงก็ต้องตื่นแต่ตัวต้นเหตุหายไปไหนก็ไม่รู้ ฉันก็ไม่กล้าออกไปนอกห้องด้วย ทุกคนเข้าใจใช่ไหมแบบมาบ้านคนอื่นแล้วถ้าคนที่พามาไม่อยู่เราก็ไม่กล้าเดินไปคนเดียวหรือจะลองถามหาไซซีดู
ร่างบางได้แต่นั่งหน้าบูดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเบอร์ติดต่อก็ไม่มีโซเชียลต่างๆ ก็ไม่มีจะติดต่อเขาก็ไม่ได้
ก๊อก ก๊อก
หือ ใครมาอ่ะ แล้วฉันต้องทำตัวยังไง
“มีคนอยู่ไหมคะ”
เสียงหวานดังขึ้นจากหน้าห้องทำให้ร่างบางเลิ่กลั่กใหญ่ไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงถ้าจะไม่ตอบก็ดูเสียมารยาทมากเธอเลยลุกจากโต๊ะเครื่องแป้งไปเปิดประตูห้อง
“อ่า สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ ซินเข้าไปได้ไหม”
“เชิญค่ะ”
ร่างบางฉีกยิ้มจนตาหยีส่งมาให้ฉันก่อนจะแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมแมวอ้วนเจ้าเสี่ยวไป๋และถุงในมือพะรุงพะรัง
“พี่ชื่อพินอินใช่ไหม หนูซินเซียนะคะเป็นน
