ณิชาหันไปมองประตูที่ถูกเปิดเข้ามา โดยฝีมือของภูดิศ ชายหนุ่มที่เธอไม่พร้อมเจอหน้า พลันให้ร่างบางยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียง มุ่งตรงไปหาภูดิศและเอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงเบา ที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจเต็มประดา
“คุณกลับมาอีกทำไม”
“เธอไปอาบน้ำ จัดการตัวเองเถอะ ผมเฝ้านาวินต่อเอง” ภูดิศกลับมาอีกครั้งในชุดไปรเวทสบาย
ชายหนุ่มเดินไปวางถุงอาหารและของทานเล่นบนโต๊ะท่าทางสุขุม ไม่มีทีท่ากลับออกไปตามคำสั่งของหญิงสาวแต่อย่างใด
“ไม่ต้อง”
“เหม็น” ภูดิศหันหน้าเข้าหาณิชา พลันสูดกลิ่นฟุดฟิดเบา ๆ พลันตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชวนให้ร่างบางต้องรีบถอยหลังกรูและดมกลิ่นตัวเองในทันที
“คุณ!”
“ผมซื้อนมอุ่นกับขนมที่เธอชอบมาให้ด้วย”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบหรือไม่ชอบอะไร” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน พลันตั้งคำถามด้วยความแปลกใจปนสงสัย จนกระทั่ง! ได้รับคำตอบจากปากของภูดิศ
“ผมเป็นสามีของคุณ เผื่อลืม” ภูดิศย้ำสถานะระหว
