หลังจากออกจากโรงพยาบาล ณิชาจึงมุ่งหน้าเดินทางกลับคอนโดฯ ทันที ด้วยร่างกายที่กำลังถูกพิษไข้เล่นงาน จากบาดแผลที่เกิดขึ้น ทำให้ร่างบางต้องรีบเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากภูดิศอีกครั้ง
“ฝากดูนาวินด้วยนะคุณ ”
“พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปรับลูกเอง” ภูดิศพยักหน้ารับ พลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุขุมดั่งผู้ใหญ่ที่สามารถพึ่งพาได้
“ขอบคุณค่ะ” ณิชาเอ่ยปากขอบคุณชายหนุ่ม พลันเดินเข้าไปในห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดทำงาน เป็นชุดอยู่บ้านสบาย ๆ และเดินออกมานอนโซฟาหน้าทีวี แทนการนอนบนเตียงนุ่ม
ภูดิศใช้เวลาไม่นานเดินทางไปรับลูกชายที่โรงเรียน แต่เมื่อหนูน้อยนาวินกลับมาถึงคอนโดฯ ความเงียบที่เคยปกคลุมก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา
“เบาเสียงหน่อยครับ คุณแม่ไม่สบาย” ภูดิศยกนิ้วชี้ปิดปากตนเอง ส่งสัญญาณให้ลูกชายเบาเสียงลงเล็กน้อย
เพียงแค่หนูน้อยนาวินรับรู้อาการของมารดา ดวงตาสดใสเบิกโพลงด้วยความตกใจ เปลี่ยนเป้าหมาย หวังเข้าไ
