ประตูห้องปิดลงเมื่อเขาขอคุยกับฉันตามลำพัง ฉันยังคงร้องไห้ เครื่องสำอางอาจจะเลอะในอีกไม่นานหากยังร้องไม่หยุด ซึ่งฉันไม่คิดจะหยุดเพราะเรื่องที่เจอตอนนี้มันเหมือนที่ผ่านมาฉันถูกเขาหลอกลวงมาตลอด ฉันเสียใจที่เขาทำแบบนี้และเสียใจมากที่เขาไม่เคยคิดจะเชื่อใจฉันเลย
“มีน มีนใจเย็น ๆ ฟังเฮียนะ เฮียอธิบายได้” เฮียขุนก้าวเท้าเข้ามารวบตัวฉันไว้ ฉันไม่ดิ้นขัดขืนอยู่แล้ว ทำไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีอะไรดี หน้าผมชุดพังเปล่า ๆ
“ต่อให้หาคำอธิบายดีแค่ไหน แต่ความรู้สึกที่มันพังไปแล้วยังไงก็กลับมาไม่ได้ค่ะ” ฉันหมดแรงที่จะยืน ทิ้งน้ำหนักตัวใส่เฮียขุน ถ้าเขาปล่อยฉันก็แค่ล้มลงพื้น
“มีน...เรารักกันไม่ใช่เหรอ” เฮียขุนมองหน้า
คำถามนี้ทำฉันเดือด ฉันรวบแรงผลักเขาออกแล้วมองหน้าเขา
“กล้าถามว่าเรารักกันไม่ใช่เหรอ คนรักกันทำแบบนี้เหรอคะ คุณเห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไง นี่ฉันต้องรู้สึกยังไงดีคะ แล้วนี่คนงานที่ไร่ ใคร ๆ ในไร่
