"คุณเจ็บขาเหรอคะ" หญิงสาวรีบเข้าไปประคองชายหนุ่มไว้
"สงสัยขาจะแพลง เธอนี่หาเรื่องได้ตลอดเวลาเลยนะ"
"ฉันก็กำลังจะช่วยคุณอยู่นี่ไง"
"จะช่วยหรือว่าจะทำให้ยุ่งมากกว่าเดิม" ชายหนุ่มร่างสูงกอดไหล่หญิงสาวตัวเล็กๆ เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวแต่เขาก็ไม่ได้ทิ้งแรงลงมาที่เธอมากนัก
ไลยาค่อยๆ ประคองเขาเดินออกมา กว่าที่จะออกมาจากแผนกแม่บ้านต้องผ่านอีกหลายแผนก และทุกคนที่อยู่แถวนั้นต่างก็มอง เพราะภาคินทร์กอดคอแม่บ้านแล้วค่อยๆ เดินกระเผลกออกมา
"นั่นผู้หญิงที่ไหนใส่ชุดแม่บ้าน ทำไมกล้าทำแบบนั้นกับท่านรองได้" ทุกคนต่างก็ซุบซิบกันเพราะว่าไลยาอยู่ในชุดแม่บ้าน
"คุณค่อยๆ เดินสิจะรีบไปไหน" ถึงแม้ว่าจะเจ็บขาแต่เขาก็ยังก้าวเดินเร็ว เพราะขายาวกว่าเธอ
"ก็รีบไปให้ถึงรถไง ขาสั้นๆ เดินเร็วๆ หน่อยสิ"
"คุณว่าใครขาสั้น"
"ก็เธอนั่นแหละ"
"เดี๋ยวก็ไม่ช่วยซะเลย"
"ก็ลองดูสิ ใครล่ะทำฉันเจ็บแบบนี้ ถ้าฉันไม่เข้าไปรับคนที่เจ็
