พอภาคินทร์พาเธอขึ้นมาถึงห้องทำงาน ไลยาก็รีบแกะมือของเขาออกจากการเหนี่ยวรั้ง
"ฉันไม่ทำ" หญิงสาวหมายถึงตำแหน่งที่เขาเสนอมา ก็คือเลขาส่วนตัว
"คนเป็นร้อยต้องการตำแหน่งนี้ ทำไมเธอถึงปฏิเสธ"
"คุณก็ให้คนเป็นร้อยพวกนั้นทำเองสิ" เธอเถียงเขาแบบไม่ลดราวาศอก พอจบประโยคคำพูดก็เดินออกจากห้องนั้นมา เพราะไม่อยากจะเห็นหน้าเขาแม้แต่เสี้ยววินาที
"หึ" เสียงขำดังออกมาเล็กน้อยเพราะไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน
ใกล้เที่ยงของวันเดียวกันนั้น..
ไลยาเดินลงมาเพื่อที่จะไปทานข้าวที่ร้านเดิม โดยไม่บอกกล่าวเขาเลย ส่วนเขากำลังเคลียร์งาน เพราะคิดว่าวันนี้จะพาเธอกลับเร็วหน่อย
"คุณกวินทร์คะ" หญิงสาวออกมาจากลิฟต์ก็เจอกวินทร์เดินผ่านหน้าไป เธอรีบเรียกเขา
"สวัสดีครับคุณไลยา" เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูกวินทร์ถึงกับหยุดแล้วก็หันกลับมา
"ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณที่นี่แล้ว" เพราะเมื่อคืนนี้เขาบอกว่าจะเดินทาง กลับไซต์งาน
