"แม่!?" เห็นภาพนั้นเขาแทบช็อค
"ภาคินทร์!" แต่คนที่ตกใจมากกับเหตุการณ์นี้ก็คือกรรณิการ์
"มันเป็นความจริงเหรอครับแม่ ที่เธอพูดมา มันเป็นความจริงใช่ไหม ทำไมผมโง่แบบนี้" เขายังยืนถามแม่อยู่ตรงนั้น เพราะทำอะไรไม่ถูกแล้ว
และได้ทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งเพราะที่เธอพูดความจริงให้เขาฟังเนี่ยนะ ถ้าไม่เห็นกับตา ไม่ว่าเธอจะพูดอีกกี่ร้อยครั้งเขาก็คงจะไม่เชื่อเธอ
"ภาคินทร์แม่ขอโทษ" กรรณิการ์รีบลุกขึ้นหาเสื้อผ้าที่มันกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวมใส่
"พอครับ พอแล้ว แม่ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว ผมเห็นทุกอย่างแล้ว" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกมาจากห้องนั้น ตอนนี้เขายอมรับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้จริงๆ
"รอแม่ก่อนลูก.. ภาคินทร์" พอกรรณิการ์สวมเสื้อผ้าเสร็จก็รีบตามลูกชายออกมาแต่ก็ไม่ทัน ตอนนี้เขาได้ขับรถออกไปจากบ้านหลังนั้นแล้ว
ขับรถออกมาโดยที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน และตอนนี้ความเร็วที่เขากำลังทำมันก็เร็
