"พ่อครับ" ชายหนุ่มก้มลงกราบเท้าพ่อแบบสำนึกผิด ที่เชื่อฟังคำแม่โดยที่ไม่มีเหตุผล
"พ่อดีใจที่ลูกยอมคุยกับพ่อ"
"ผมขอโทษครับ พ่อเจ็บไหม"
"เจ็บสิ" ถึงแม้จะบอกว่าไม่เจ็บ แต่คนที่มองเห็นก็ต้องรู้แน่ว่าเจ็บ จนตอนนี้เริ่มจะกินอะไรไม่ได้แล้ว
"ผมขอโทษครับพ่อ" น้ำตาของลูกผู้ชายได้ไหลรินลงอาบสองแก้ม
"จะร้องไห้ทำไมเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์โลก"
"แต่พ่อยังไม่แก่เลย ทำไมพ่อถึงไม่บอกผม ผมจะได้หาทางรักษา"
"พ่อรักษามาทุกทางแล้ว"
แล้วชายหนุ่มก็หันกลับมาหาผู้หญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพ่อของเขานัก
"คุณภาคินทร์คุณทำอะไร" ไลลาตกใจที่อยู่ดีๆ ภาคินทร์ก้มลงกราบเท้าเธอ
"ผมขอบคุณ คุณน้าที่ดูแลพ่อผมเป็นอย่างดี ผมเสียใจที่ผมเคยคิดแบบนั้นกับคุณน้า"
"น้าไม่ถือโทษโกรธภาคินทร์หรอกลุกขึ้นเถอะ" ไลลาก้มลงประคองชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ต่อหน้าเธอ ให้ยืนขึ้น
"เรื่องบริษัท พ่อต้องฝากให้ลูกดูแลด้วยนะ อย่าให
