"คุณหมายถึงบริษัทที่มีหุ้นอยู่กับเพื่อนน่ะเหรอคะ"
"ใช่"
นี่แค่ได้ยินพ่อกับแม่คุยกันนะ ทำไมเราถึงหัวใจเต้นแรงแบบนี้ เพราะนั่นมันหมายถึงว่าเธอจะได้เจอเขาแล้วใช่ไหม
"แต่บริษัทไม่ได้อยู่ในตัวกรุงเทพฯ นี่คะ" ประโยคนี้แม่ของเธอเป็นคนออกความคิดเห็น
"เดี๋ยวเรื่องนี้ผมคุยกับทางมหาวิทยาลัยเอง"
เช้าวันจันทร์ที่มหาวิทยาลัย..
"ลูกไปเรียนเถอะ ทางนี้เดี๋ยวพ่อคุยกับอาจารย์เอง" วันนี้กองทัพถือโอกาสมาส่งลูกสาวเพื่อจะได้คุยเรื่องออกไปฝึกงานของลูกด้วย
"ค่ะ" ถึงแม้เธอจะมีทีท่าว่าไม่สนใจ แต่ในใจแล้วก็อยากตามพ่อไปฟังให้รู้แล้วรู้รอดว่าพวกท่านจะคุยอะไรกันบ้าง
สโนไวท์นั่งเรียนจนถึงเที่ยงวัน พ่อก็ยังไม่ส่งข่าวมา แต่เธอไม่กล้าที่จะทักไปถามท่านหรอก
เย็นวันนั้น..
"สวัสดีค่ะอาจารย์"
"อ้าวหนูสโนไวท์ เข้ามานั่งก่อนสิลูก"
"อาจารย์ให้เข้ามาพบมีอะไรคะ"
"อาจารย์คุยกับพ่อของเราแล้ว ท่านยินดีจะช่วยเหลือทุกอย่าง"
