บทที่ 48

1322 คำ

พอถอนจูบออกมือเรียวก็เอื้อมไปเช็ดคราบลิปสติกออกให้กับเขา สายตาเทวินจ้องมองใบหน้าเธอที่อยู่แค่เอื้อม อยากหยุดเวลาไว้แค่นี้ แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ เขาต้องอดทนเพื่ออนาคตที่ดีของเธอเอง ทั้งสองลงจากรถก็จูงมือกันเดินเข้ามา แต่พอเดินใกล้เข้ามาถึงผู้ใหญ่ เทวินจำเป็นต้องปล่อยมือเธอออก เพราะมันจะเป็นการไม่ให้เกียรติ "แล้วพ่อจะหาเวลาว่างไปหาเรากับแม่นะ" กองทัพที่โอบภรรยาอยู่ เอื้อมมืออีกข้างมาโอบลูกสาวด้วยอีกคน "เดือนหน้าปู่กับย่าจะเดินทางไปทางนั้นพอดี เดี๋ยวลงเครื่องไปเยี่ยมเรากับแม่ที่นั่นก่อน" "ค่ะคุณปู่" สโนไวท์กอดแทบจะทุกคน มีอีกหนึ่งคนที่เธออยากจะกอดแต่ก็กอดไม่ได้ "สโนว์" "ข้าว" "เราคิดว่าจะมาไม่ทันสะแล้ว" "ดีใจที่แกมา" "เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าลืมโทรมาหาด้วย" ข้าวหอมที่ยืนอยู่ข้างเทวิน เอื้อมมือไปดึงร่างของเพื่อนเข้ามากอด แต่อีกมือหนึ่งจับมือของเทวินให้มาสัมผัสก

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม