"พี่เพลงกำลังไปทำบุญให้จัสตินนะ คิดถึงนะเด็กดีของพี่เพลง" มือเล็กลูบไปบนหลุมศพของจัสติน อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา เพลงอยู่ในชุดกระโปรงสีดำไว้อาลัยให้กับเจ้าสุนัขแสนรัก
"หนมถ้วยขุดไม่ได้นะ เปียกปูน สำลี ไม่ขุดสิ" ตังเมเข้าไปอุ้มหนมถ้วยที่ตะกุยต้นหญ้า เปียกปูนกับสำลีก็ช่วยกันขุดดินข้างๆ หลุมศพนั้น พอโดนดุก็นอนหมอบทับดินที่ถูกตะกุยขึ้นมา แล้วจู่ๆ ทั้งสามตัวก็กระดิกหางราวกับดีใจ หมุนตัวติ้วๆ กระโดดกระโจนเข้าหาความว่างเปล่า
"อย่าบอกนะว่ากำลังวิ่งเล่นกับจัสติน เหมือนเจ้าขนทองตอนที่สตีฟตายเลย" แคลร์เอ่ยขึ้น หวนนึกถึงเมื่อครั้งที่สตีฟจากไป แต่เจ้าขนทองยังคงทำเหมือนกำลังวิ่งเล่นกับพ่อของมัน
"น่าจะใช่แหละ" เคทเห็นด้วย
"พี่คริสต์" เพลงละสายตาจากเจ้าสี่ขาทั้งสามตัวเงยหน้ามองเจ้าของวงแขนที่โอบไหล่เธอไว้
"จัสตินคงอยากบอกน้องเพลงว่าอย่าเศร้าเสียใจนาน อยากให้น้องเพลงยิ้มมากกว่าร้องไห้" คริสต์บอกพร้อม
