"เพลงไม่ร้องแล้วนะลูก มันไม่เป็นผลดีกับหัวใจเพลงนะ อีกเดือนเดียวพี่คริสต์ก็มา" ภีมปลอบโยนลูกสาวที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่บนตักขณะเดินทางกลับบ้าน เพลงร้องไห้ตั้งแต่รู้ว่าคริสต์ตัดสินใจกลับแคนาดาพร้อมพ่อแม่ด้วยเหตุผลที่ตนเองไม่ยอมพูดด้วย ภีมปาดเช็ดคราบน้ำตาบนพวงแก้มนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตาก็ไม่เคยเหือดแห้งเลย
"คุณพ่อขา" จู่ๆ เพลงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ผละออกจากอกอุ่นของพ่อ ยกมือเล็กๆ ของตนเองขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตา
"ว่าไงครับ" ภีมมองเข้าไปในดวงตากลมใสของลูกสาวที่ยังคงรื่นไปด้วยหยาดน้ำใสอย่างรอคอยถ้อยคำที่จะเอื้อยเอ่ยออกมา เช่นเดียวกับทุกคนในรถที่รอคอยฟังอย่างตั้งใจ อยากรู้ว่าเพลงจะพูดอะไร
"เพลงไม่ได้ไปโรงเรียน เพลงก็ไปแคนาดาได้สิคะ เราไปแคนาดากันนะคะ นะคะคุณพ่อ" ในเมื่อคริสต์กลับแคนาดา ตนก็จะตามไปที่แคนาดา ตามไปขอโทษถึงที่นั่น
"เพลงฟังพ่อนะครับ ตอนนี้เพลงไม่สามารถเดินทางด้วยเครื่องบินได้ ด้วย
