โฮ่งๆ
"พี่เพลงรู้แล้วว่าคิดถึง พี่เพลงก็คิดถึงหนมถ้วย จัสติน เปียกปูน สำลีเหมือนกัน" ทันทีที่ลงมาข้างล่าง ภีมรีบอุ้มเพลงขึ้นทันใดเมื่อหนมถ้วย จัสติน เปียกปูน และสำลี เหล่าลูกสมุนวิ่งกรูกระดิกหางกันเข้ามาหาเพลงด้วยความดีใจ หลังจากเศร้าซึมมาตลอดเวลาที่หัวหน้าแก๊งนอนป่วยอยู่โรงพยาบาล พอถึงตัวก็พากันกระโจนเข้าหา ถ้าภีมอุ้มเพลงขึ้นไม่ทันมีหวังได้ล้มและโดนแผลที่หน้าอกเป็นแน่
"หนมถ้วย จัสติน เปียกปูน สำลี พอแล้ว เดี๋ยวโดนแผลน้องเพลง" คริสต์ปรามพวกเจ้าสี่ขา
"นั่งลงกันให้หมดเลย แล้วฟัง" ภีมออกคำสั่ง หนมถ้วย จัสติน เปียกปูน นั่งเรียงกันทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ส่วนตัวที่เด็กสุดยังไม่ได้รับการฝึกเท่าที่ควร จึงยังหมุนตัวติ้วๆ ด้วยความดีใจ จนเปียกปูนต้องงับคอลากออกมานั่งด้วยกัน
"ห้ามกระโจนใส่เพลง เพลงมีแผลตรงนี้ ถ้าโดนจะเจ็บ เข้าใจไหม" ภีมบอกเจ้าสี่ขา พวกมันส่งเสียงเห่าตอบราวกับจะบอกว่าเข้าใจแล้ว ภ
