ตอนที่ 147 แววออกแต่เด็ก

1928 คำ

ภีมพาตังเมมาตัดไหมที่คางยังโรงพยาบาลตามเวลานัดหมายหลังจากผ่านไปหนึ่งอาทิตย์นับจากวันเย็บแผล โดยมีแคลร์ เคท ไฟ ตามมาให้กำลังใจ เมื่อมาถึงประกอบก็อุ้มลูกสาวเข้าไปในห้องทำแผล "ตังเมเจ็บเหรอ" เคทถามเมื่อประกอบอุ้มตังเมที่น้ำตาเอ่อคลอเนื่องจากเพิ่งผ่านการร้องไห้ออกมา บริเวณคางมีเทปปิดแผล "นั่นสิ ไหนเพลงบอกไม่เจ็บไง" แคลร์ว่า เพลงตัดไหมแผลผ่าตัดที่หน้าอกก่อนตังเมสามวัน เพลงรับรู้ได้ถึงแรงเสียดสีเล็กน้อยยามที่ธันน์ดึงไหมออกจากผิวหนัง แต่ไม่รู้สึกเจ็บ "เจ็บนิดเดียว" ตังเมบอกหลังจากคนเป็นพ่อวางตนเองลงบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตา "โอ๋ๆ เมจังเต็บ เป่าปู้ๆ" ไฟนั่งบนตักคนเป็นพ่อประคองตัวลุกขึ้นยืน มือเล็กจับหน้าแล้วเป่าลมไล่ความเจ็บปวด แล้วจูบแก้มใสของตังเมซ้ำๆ อย่างต้องการปลอบประโลม "แผลสนิทไหม" ภีมเอ่ยถาม "แผลสนิทดีครับ พยาบาลบอกดูแลดีจนแผลแห้งเกินไป เวลาดึงไหมออกเลยทำให้ตังเมเจ็บครับ ขอบคุ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม