"ตื่นแล้วคนเก่ง" ภีมทักทายลูกสาวที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่
"คุณพ่อจะไปทำงานแล้วเหรอคะ" เพลงถามคนเป็นพ่อเสียงงัวเงีย ยกมือขึ้นมาขยี้ตาตนเอง
"ไม่ขยี้ตาครับ เดี๋ยวตาเจ็บ พ่อจะไปส่งคุณทวดกลับเขาใหญ่ครับ" ภีมจับมือลูกสาวไว้ให้หยุดขยี้ตา แล้วใช้นิ้วโป้งของตนเองปาดเกลี่ยดวงตากลมที่ปิดเปลือกตาลงยามได้รับสัมผัสอัตโนมัติอย่างเบามืออ่อนโยน
"จริงสิ ทวดดิษย์ ทวดโรส กลับเขาใหญ่วันนี้นี่น่า เพลงลืมได้ไง" พอเพลงแข็งแรง ไมมีภาวะแทรกซ้อนใดๆ ดิษย์กับรสสุคนธ์ก็เบาใจและจะเดินทางกลับเขาใหญ่
"อยากไปส่งคุณทวดที่เขาใหญ่กับพ่อไหมครับ"
"เพลงไปได้ด้วยเหรอคะ" เพลงยิ้มให้คนเป็นพ่อ แววตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง
"ไปได้ครับ แต่ไปแล้วกลับ เพลงจะเบื่อนั่งรถหรือเปล่า" ภีมรู้ว่าเพลงเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่บ้านทุกวันแบบมีข้อจำกัดการใช้ชีวิตตลอดหนึ่งเดือนเต็มหลังจากออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน ออกไปข้างนอกก็
