"ป้อ" ไฟส่งเสียงเรียกขณะที่คนเป็นพ่อกำลังขับรถกลับบ้าน ส่วนตนเองนั่งอยู่เบาะเดียวกับตังเม ทำตัวติดตังเมยิ่งกว่าเงา
"ครับ" ภีมขานรับลูกชาย
"ป้อ กิงข้าว ข้าวๆ" เด็กน้อยใช้สองมือลูบท้องตนเองไปมาแสดงให้เห็นว่าตนหิวมากมาย
"หิวแล้วเหรอครับ" หลังจากออกจากฟาร์มโคนม เด็กๆ กินขนมไปพอสมควร จึงตกลงกันว่าจะกลับไปกินอาหารเย็นที่บ้าน แต่ไฟก็ร้องหิวขึ้นมากลางทางเสียก่อน
"หิว ข้าวๆ"
"คุณไฟกินนมก่อนไหม พี่หยิบให้" ตังเมถาม
"ไม่เอา ไม่หย่อย กิงนมแมะ นมแมะหย่อยฟ่า ป้อ ข้าว ข้าวๆ" วันนี้ทั้งวันไฟดื่มนมไปเพียงครึ่งกล่องในตอนเช้า เมื่อถึงเขาใหญ่จนตอนนี้ไฟก็ไม่ยอมดื่มนมอีกเลย แม้จะรู้สึกโหยนมมากก็ตาม ทำให้หิวบ่อย ขอกินข้าวบ้าง ขนมบ้าง
"โอเคครับ พ่อพาไปกินข้าว อดใจรอแป๊บเดียว เพลงเสิร์ชหาร้านอาหารให้พ่อหน่อยครับ"
"ได้ค่ะ ...อีกหนึ่งกิโลเมตรมีคาเฟ่ค่ะคุณพ่อ" เพลงเข้าแอปพลิเคชั่น Google พิมพ์ว่าร้านอาหาร เพี
