"แล้วภีมกับยี่หวาจะไปฮันนีมูนกันที่ไหน คิดไว้หรือยัง" ภูเอ่ยถามขณะนั่งรับประทานอาหารเช้ากันในเวลาเกือบสิบนาฬิกา ส่วนเด็กๆ ยังคงหลับอย่างแสนสุข
"อยากไปที่ไหนกันก็ไปได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงเพลง ดิน น้ำ ลม ไฟ แม่กับคุณพ่อดูแลให้เอง"
"ภิณกับพี่รัณย์ก็อยู่ถึงสิ้นเดือน พี่ภีมพายี่หวาไปสวีทกันได้เต็มที่เลย" ภิณกับรัณย์จะอยู่ไทยอีกสองอาทิตย์ ให้เด็กๆ ได้อยู่ด้วยกันให้หายคิดถึง
"หวาอยากไปเที่ยวไหน ญี่ปุ่นไหม"
"แล้วไฟจะไม่งอแงเหรอคะถ้าเราไม่อยู่" ยี่หวาอดเป็นห่วงลูกชายคนเล็กไม่ได้ด้วยรู้ดีว่าไฟติดแม่กับพ่อมากเพียงใด แม่ไม่ว่างหรือต้องทำธุระส่วนตัวก็อยู่กับพ่อ ยามพ่อไปทำงานก็ติดหนึบคนเป็นแม่ หันไม่เจอใครคนใดคนหนึ่งก็เป็นร้องไห้ วิ่งหารอบบ้าน
"เอาไงล่ะทีนี้ภีม" เอรินถามลูกชาย
"ภีมยังไงก็ได้ครับ แล้วแต่หวา"
"ไว้ให้ไฟโตอีกหน่อย ค่อยไปไหมคะ หรือไม่ก็ให้ลูกไปด้วย"
"ให้ลูกไปด้วยก็ไม่ใช่ฮันนีมูนสิยี่หวา
