"ก็พอเขียนได้นี่นา เขียนสวยด้วย ใครสอนตังเม" ตังเมมารอเอรินที่ห้องนั่งเล่นตามเวลานัดหมาย โดยคนเป็นพ่อคอยย้ำเตือนเรื่องเวลา เอรินให้ตังเมลองเขียนหนังสือตามที่อยากเขียนเพื่อดูพัฒนาการด้านการเขียน ตังเมสามารถเขียน ก.ไก่ ถึง ฮ.นกฮูก และคำง่ายๆ ได้แล้ว
"พ่อสอนค่ะ พ่อให้เขียนตามหนังสือ สอนอ่านด้วยค่ะ"
"แล้วคำที่ตังเมเขียนอ่านว่าอะไร"
"กบ"
"คำที่ตังเมเขียนอ่านว่าบก ไม่ใช่กบ พยัชนะสลับตำแหน่งกันอยู่ ต้องให้ ก.ไก่ มาอยู่ข้างหน้า บ.ใบไม้ ถึงจะอ่านว่ากบ"
"แบบนี้ใช่ไหมคะ" ตังเมเขียนใหม่ตามที่เอรินอธิบาย
"ใช่เลย แล้วคำนี้อ่านว่าอะไร" เอรินชี้ไปที่คำต่อไปที่ตังเมเขียน
"ใจ คน หู"
"เก่งมาก นี่เป็นของรางวัลสำหรับคนเก่ง" เอรินให้กล่องดินสอสีชมพูลวดลายเจ้าหญิงให้ตังเม
"คุณเอรินให้หนูจริงๆ เหรอคะ"
"จริงสิ"
"ขอบคุณค่ะคุณเอริน" ความดีใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าและแววตาของตังเม หลังจากรับกล่องดินสอมา ด้วยไม่
