สองชั่วโมงผ่านไป หญิงสาวยังคงช่วยร้านฮันนี่ฮันนี่เสิร์ฟกาแฟ กระทั่งเย็น เธอทำงานจนล้าไปทั้งตัวทีเดียว ขณะมารับกาแฟร้อนตามออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งเพิ่ม ชายหนุ่มถึงเอ่ยปากเป็นครั้งแรกให้เธอได้ยิน
“พอเถอะ”
หญิงสาวชะงัก เธอวางถาดลง แสดงว่าเธอซื้อใจเขาไม่สำเร็จสินะ “ขอบคุณที่ให้ฉันทดลองงานนะคะ ฉันสนุกมากเลย” และเธอก็ได้เพื่อนคนแรกในฟลอเรนซ์ กราโน่ซึ่งเป็นคนพื้นถิ่นเดิมที่นี่ เขานั้นอัธยาศัยดีไม่น้อยและตอบคำถามเธอได้หลายเรื่องเกี่ยวกับเมืองนี้และผู้คนที่น่าสนใจ
“แล้วฉันจะแวะมานั่งเล่น มาอุดหนุนที่ร้านของคุณบ่อย ๆ นะคะ”
หญิงสาวหันหลัง เธอควรรีบลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตด้านล่างเสียที
“พรุ่งนี้มาทำงานหกโมงเช้านะ ไหวไหม?”
เธอหันขวับ เขาคลี่ยิ้มนิดๆ ดวงตาของเขาอบอุ่นขึ้นเป็นกอง
“ขอบคุณค่ะ” เธอดีใจแทบกระโดด หันไปยิ้มกับกราโน่ที่รอลุ้นช่วงเวลานี้อยู่เหมือนกัน “ฉันจะตั้งใจทำและขยันสุด ๆ ไปเลยค่
