"ได้เข้าไปดูแลผับบ้างไหมคะ" ฉันเอ่ยถามหลังจากที่ทานโจ๊กในถ้วยจนเสร็จ
"ไม่ได้ไปสี่ห้าวันแล้ว ขี้เกียจไป" เขาส่ายหัวไปมาขณะยังเคี้ยวมะยมในปาก ฉันไม่เข้าใจอะไรจะอร่อยมากขนาดนั้น
"แล้วบัญชีล่ะคะ"
"ดองไว้ เสี่ยขี้เกียจ"
"อย่างเสี่ยเนี่ยนะขี้เกียจ" ฉันหันมองแล้วเลิกคิ้วถามอย่างไม่เชื่อสายตา คนขยันบ้างานอย่างเสี่ยวินไม่มีทางที่จะขี้เกียจทำงาน
"ใช่ ขอกอดได้ไหม" เขาทำหน้าอ้อนๆ
"หืมมม"
"คิดถึงไง ขอกอดได้ไหม" เสี่ยกวินกินมะยมลูกสุดท้ายที่ฉันเอามาให้ แล้วนั่งไขว่ห้างมองหน้าฉัน
"เมื่อคืนก็กอด"
"ก็อยากกอดตลอดไง มาเร็ว" เขากวักมือให้ฉันเดินเข้าไปหา
"ถ้าเสี่ยรู้ใจตัวเองเร็วกว่านี้เราคงมีความสุขไปแล้วใช่ไหม" เสี่ยกวินพูดขณะที่ฉันเดินมานั่งบนตักของเขา
ฉันไม่ได้ใจง่าย ฉันแค่อยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกที่เรามีกัน อยากให้ลูกในท้องได้สัมผัสถึงสิ่งที่พ่อของเขากระทำ
"รินรักเสี่ยนะคะ รักทั้งที่รู้ว่าเสี่ย
