ดึกๆ ของคืนเดียวกันนั้น
คริสรีบพารรินธรกลับมาส่งที่บ้านเมื่อเธอบอกว่าอยากจะกลับบ้านแล้ว
"ผมจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าน้องสาวคุณจะกลับมา" ชายหนุ่มอุ้มลูกมาวางลงที่เตียงนอน เพราะรักนรินทร์หลับตอนที่นั่งรถกลับมา แล้วเขาก็ถอยออกมาเล็กน้อย เพื่อให้เธอสบายใจ
"ค่ะ" รรินธรตอบออกไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
"คืนนี้คุณสวยมากเลยนะ" เขาอยากจะพูดแบบนี้ตั้งแต่อยู่ในงานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที
"ขอบคุณค่ะ" ใบหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม และสายตานั้นก็ไม่ได้มองไปที่เขาเลย
"คุณเป็นอะไร" ชายหนุ่มสัมผัสถึงพลังงานบางอย่าง
"คุณบอกจะรีบกลับไม่ใช่หรือคะ ไม่ต้องรอน้องสาวฉันหรอก ถ้ารีบก็กลับไปเถอะค่ะ"
"ผมไม่ได้บอกว่ารีบสักหน่อย"
"ก็เมื่อกี้ไง คุณยังบอกอยู่เลยว่าจะกลับ"
"คุณอยากให้ผมอยู่ต่อไหม" ดวงตาคมมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้ มือหนาเอื้อมมาลูบผมของเธอเบาๆ "ขอแค่คุณพูดมาคำเดียว ผมก็พร้อมที่จะไม่ไปไหน" เขาเป็นห่วงความ
