ประตูห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังปิดลงพร้อมกับร่างใหญ่ที่ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นมาปิดใบหน้า แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้นกับแรงกดดันมหาศาลในหัวใจ
“น้องดาวเป็นยังไงบ้างคะคุณเอก บัวขอโทษนะคะ บัวไม่รู้ว่าน้องดาวแพ้เค้ก บัวรับมาจากคุณแพงก็จัดใส่จานให้น้องๆ กินเลย”
ใบบัวที่วิ่งหน้าตาตื่นตามเขาเข้ามาพร้อมกับชัย ลูกน้องคนสนิทของเขา ละล่ำละลักขอโทษทั้งน้ำตา เพราะไม่เคยกินข้าวกลางวันด้วยกัน เลยไม่ได้มีโอกาสรับรู้ว่าผู้หญิงของเจ้านายแพ้อะไรบ้าง เลยไม่ทันได้ระวัง
เจ้านายหนุ่มปาดน้ำตาแล้วพยักหน้าช้าๆ เรื่องนี้เลขาของเขาไม่ผิด คนที่ผิดคือคนที่รู้ทั้งรู้ว่าหนึ่งในสามจะมีคนแพ้ที่อันตรายถึงตาย แต่ก็ยังกล้าเอามาให้กิน
“ไม่เป็นไร คุณไม่ผิดหรอก แต่เรื่องนี้คนที่ผิดต้องรับผิดชอบ ถ้าดาวเป็นอะไรไป อย่าหวังว่าจะได้มีลมหายใจอยู่อีกเลย”
“คุณเอกหมายถึง..”
“ดาวแพ้
