“อลินต้องปลอดภัย” เพื่อนของปกรณ์ยื่นกาแฟให้ ชีวิตไอ้ปอร์คงมีแค่อลินที่มีผลต่อหัวใจมันได้ขนาดนี้ หวังว่าครั้งนี้มันจะรู้ตัวสักทีว่าควรทำอะไร ปล่อยเรื่องยืดยาวมาหลายสิบปีเพราะไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เชื่อความรู้สึกที่มี
“แต่แม่กูไม่ตื่นนะ” เขาเอ่ยเสียงสั่นพลันให้หวนนึกได้ว่าแม่เขาก็ผ่าตัดแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับอลินจึงทำให้เขากลัว กลัวเหลือเกิน กลัวจะเสียอลินเหมือนที่เคยสูญเสียแม่ ตอนนั้นแม่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจแล้วแม่เขาก็ไม่ตื่นขึ้นมาหาเขาอีก พ่อถึงได้แต่งงานใหม่เพื่อให้เขามีแม่เหมือนเด็กคนอื่น
“อลินจะต้องตื่น เธอไม่กล้าทิ้งลูกปลาไว้กับคนแบบมึงหรอก อลินรู้ดีว่ามึงเป็นคนยังไง” อลินหวงลูกยิ่งกว่าไข่ในหิน ห่วงลูกยิ่งกว่าอะไร จะกล้าทิ้งลูกไว้กับคนที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างแบบไอ้ปอร์เหรอ
“หึ เป็นคำปลอบที่โคตรดี” ปกรณ์เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม
“แล้วร้องไห้ขนา
