ความว่างเปล่าของสถานที่ตรงหน้าทำให้เฟเบียนถึงกับเขาอ่อน เขามาช้าไปหรือนี่... มาช้าเกินไปอย่างนั้นหรือ กรามแกร่งขบกันแน่นจนบวมเป่ง รู้สึกเจ็บแปลบในอกขึ้นมาอย่างรุนแรง เมื่อไม่มีแม้แต่เงาของผู้หญิงที่ตัวเองรักอยู่ตรงหน้า
“สวย... คุณหนีผมไปแล้วจริงๆ”
“เจ้านายครับ...”
เฟรดเดอริกก้าวเข้ามายืนข้างๆ ร่างของเจ้านายหนุ่มเมื่อเห็นเฟเบียนมีอาการไม่ดีนัก แม้ว่าชายหนุ่มจะเก็บความรู้สึกเก่งแค่ไหน แต่ความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นมันมากมายเกินกว่าจะกักเก็บเอาไว้ได้
“คุณสวยจะไม่ไปไหนหรอกครับ”
“แต่เธอไปแล้ว... หนีฉันไปแล้ว...”
ไม่เคยรู้เลยว่าความเจ็บปวดที่เกิดจากความพลัดพรากจะเจ็บทรมานมากเท่านี้ เมื่อหนึ่งปีก่อนเขาจากลัลนาไปเพราะความเข้าใจผิด เขาใช้ความคลั่งแค้นชิงชังหล่อเลี้ยงหัวใจอยู่ทุกวันจนทำให้หัวใจกระด้างเย็นชา แต่ตอนนี้... ผู้หญิงคนนี้ คนที่เขารู้แล้วว่าหล่อนไม่ผิด หล่อนไม่เก
