สามวันแล้วสินะนับจากที่หล่อนวิ่งตามรถคันนั้น รถคันที่หล่อนมั่นใจว่ามีเฟเบียน บราวน์อยู่ภายในนั้น แต่จนแล้วจนรอดหล่อนก็หาเขาไม่เจอ หรือว่าหล่อนหลงละเมอไปเองนะ อาจจะใช่... ลัลนาบอกตัวเอง หล่อนคงคิดถึงเฟเบียนมาก จนมองใคร... มองอะไรก็เป็นเขาไปเสียทั้งหมด
“อ้าว หนูสวย... มาซื้อของหรือจ๊ะ”
เสียงของเพื่อนบ้านดังขึ้น ทำให้ลัลนาต้องรีบผลักดันความโศกาที่ไม่เคยจางหายไปจากใจให้กลับเข้าไปภายในอก แล้วฝืนยิ้มขมขื่นออกมา
“จ๊ะป้า... พอดีของสดที่บ้านหมด...”
คู่สนทนายิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร ก่อนจะจ้อต่อตามวิสัยของคนช่างพูดช่างเม้าท์“นี่หนูสวยรู้อะไรหรือเปล่า เรื่องเจ้าพ่อเดฟโรซ์น่ะ”
ชื่อของผู้ชายที่เปลี่ยนชีวิตของหล่อนทำให้ลัลนาส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว หล่อนไม่อยากรับรู้ ไม่อยากแม้แต่ได้ยินชื่อของผู้ชายคนนี้ หล่อนเกลียดชายชราคนนี้ เกลียดที่สุด เขาทำให้หล่อนต้องโดดเดี่ยว และเขาก็ยังทำให้คนที่หล่อนรัก
