เสียงเคาะประตูแรงๆ หลายครั้งติดมีผลทำให้สโรสินีที่นั่งเหม่ออยู่ในห้องนอนต้องก้าวลงจากเตียงและเดินมากระชากประตูให้เปิดออกด้วยความรำคาญ
“จะเคาะทำไม...”
หญิงสาวพูดได้แค่นั้นก็แทบจะวิ่งหนีกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง เมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่เป็นอเล็กซิโอ เบอร์ลัสโคนิ
“อเล็กซิโอ...?!”
“สวัสดี... สโรสินี”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา เขาเดินผ่านร่างแข็งทื่อของหล่อนเข้ามาภายในบ้าน ก้าวยาวๆ เดินตรงไปยังห้องนอนอย่างถือวิสาสะ สโรสินีรวบรวมสติกลับคืนมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบวิ่งตามเขาไปทันที
“คุณ... ฉันหมายถึง... คุณมาทำไม”
หล่อนตามเขาเข้ามาภายในห้องนอน เขาเดินไปปิดประตูห้อง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับหล่อน หญิงสาวน้ำตาซึมเมื่อเห็นความห่างเหินในดวงตาคมกริบของเขา
“ฉันคง... ถามผิดไปหน่อย... คุณมีอะไรให้ฉันรับใช้หรือคะ”
“คุณหนีผมมาทำไม”
คำถามของเขาทำให้ต่อมความน
