“สวย... สวย...!”
เมื่อก้าวลงจากรถได้ สโรสินีก็รีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนรัก ลัลนาโผเข้ากอดร่างของสโรสินีเอาไว้แน่นอย่างคนเสียขวัญร่ำไห้ตลอดเวลา
“ฟ้า... ยายตายแล้ว ยายทิ้งสวยไปแล้ว...”
“อย่าร้องไห้เลยสวย... อย่าร้องไห้นะเพื่อนรัก คิดเสียว่ายายไปสบายแล้ว” บอกให้เพื่อนหยุดร้องไห้แต่สภาพของตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าลัลนาเลยแม้แต่น้อย
“สวยทำให้ยายต้องตาย... สวยเลวจริงๆ”
“ไม่ใช่หรอกสวย... ไม่ใช่สวยหรอกที่ทำให้ยายตาย ฟ้ากับแม่ต่างหากที่ไม่ดูแลยายให้ดี หากฟ้ากับแม่เอะใจสักนิด และออกตามหายายตั้งแต่วันนั้น ยายก็คงไม่...”
“มันไม่ใช่ความผิดของใครหรอกครับ คนผิดคือคนที่ทำให้ยายต้องตายต่างหาก” เมื่อเห็นสภาพของสองสาวแล้วอเล็กซิโอก็อดปลอบขึ้นไม่ได้ เพราะขืนปล่อยให้ปลอบกันเองอาทิตย์หน้าก็คงไม่หยุดร้องไห้แน่ๆ
“และผมคิดว่ายายคงไม่ดีใจ หากเห็นพวกคุณร้องไห้แล้วต่างก็โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองแบบนี้”
“จริงสินะ ย
