“และถ้าจะมีใครสักคนที่ผิด... จะต้องเป็นฟ้าค่ะแม่ ฟ้าเอง ฟ้าผิดทุกอย่าง ผิดคนเดียวจริงๆ ผิดที่ไม่รักดี ผิดที่ไปรักผู้ชายเกินเอื้อม... ฟ้าขอโทษนะแม่ที่ไม่รักดี ไม่เจียมตัวแบบนี้...”
“โธ่ ลูกแม่... ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ อย่าร้องไห้...”
นวลหลั่งน้ำตาตามลูกสาวออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ หล่อนยกมือขึ้นซับน้ำตาให้สโรสินีด้วยความรักความห่วงใยสุดแสน
“ถึงใครจะไม่รักฟ้า... แต่แม่รักฟ้านะ รักมากที่สุด ฟ้าคือดวงใจของแม่...”
สโรสินีจ้องมองมารดาผ่านม่านน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง มองท่านด้วยความรักสุดหัวใจ ก่อนจะโผเข้ากอดเอาไว้แน่น
“ฟ้ารักแม่ค่ะ รักแม่ที่สุด...”
นวลกอดบุตรสาวเอาไว้ ลูบหัวลูบไหล่ด้วยความรักสุดหัวใจ “สัญญากับแม่นะฟ้า ต่อไปจะไม่หนีแม่ไปไหนอีก”
“จ่ะแม่... ฟ้าสัญญาว่าต่อไปจะไม่หนีปัญหาอีก ฟ้าจะสู้... จะต่อสู้จนกว่าหัวใจของฟ้าจะชนะ ฟ้าจะต้องลืมคุณอเล็กให้ได้ ฟ้า... สัญญาจ่ะแม่...”
“แม่ดีใจที่ฟ้าคิ
