ในความมืดมิด... ลัลนาผวาตื่นขึ้นมากลางดึก เงาตะคุ่มของใครบางคนปรากฏอยู่ภายในห้อง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวไม่ขยับหนี เพราะถึงแม้จะมองไม่เห็นด้วยดวงตา แต่จมูกของหล่อนนั้นจดจำกลิ่นกายของเขาได้เป็นอย่างดี
“เฟบบี้...!”
ไฟในห้องสว่างพรึ่บขึ้นทันตา และมันก็ตอกย้ำความจริงให้หล่อนได้เห็นชัดเจนขึ้น เขาจริงๆ เฟเบียน บราวน์ ผู้ชายที่หล่อนโหยหาเหลือเกินไม่กว่าในยามหลับหรือยามตื่น ผู้ชายที่ไม่ว่าหล่อนจะกินหรือว่าจะนอนก็คิดถึงแทบขาดใจ เขามาอยู่ตรงหน้าแล้ว แม้จะในสภาพเหนื่อยอ่อนก็ตาม
“ฉันคิดถึงคุณ... สวยคิดถึงคุณ...”
แล้วหล่อนก็แทบจะกระโจนลงจากเตียงเพื่อโอบล้อมกายแข็งแกร่งนั้น แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อความน้อยใจผุดขึ้นมาในสมองทีละนิดจนในที่สุดก็เต็มเปี่ยม บางทีเฟเบียน บราวน์คงไม่ได้อยากให้หล่อนกอดเขานักหรอก
เฟเบียนหรี่ตามองกิริยาของลัลนาที่เปลี่ยนแปลงไปในฉับพลันด้วยความแคลงใจ และในที่
