ลัลนาวางสายจากเฟเบียนด้วยหัวใจที่ชอกช้ำมากกว่าเดิมเป็นทวีคูณ เมื่อในที่สุดเขาก็ไม่ได้กลับมาอย่างที่ได้บอกเอาไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน มันยิ่งตอกย้ำให้หล่อนรู้ว่าที่ลอนดอนนั้นมีคนสำคัญสำหรับเขามากกว่าที่พัทยานี่มากขึ้น
หญิงสาวป้ายน้ำตาที่ร่วงกราวลงมาบนแก้มนวลซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่มันหาได้เหือดแห้งลงไม่ มันทะลักทลายออกมาซ้ำแล้วซ้ำอีก กลีบปากอิ่มเต็มของหล่อนที่เฟเบียนบอกว่าเขาชอบนักหนาสะท้านรุนแรง หล่อนไม่อยากให้สิ่งที่คิดมันคือเรื่องจริงเลย แต่ก็ไม่สามารถหาเหตุผลใดมาหักล้างได้ เฟเบียนมีผู้หญิงอีกคนแทนที่หล่อนเสียแล้ว
“คุณสวยคะ คุณหมอที่โรงพยาบาลจะขอเรียนสายด้วยค่ะ”
เสียงเรียกเบาๆ ของสาวใช้ทำให้ลัลนารู้สึกตัว หญิงสาวคว้าผ้าห่มที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาเช็ดน้ำตาจนแห้ง จากนั้นจึงรีบเดินออกไปเปิดประตูห้อง สาวใช้มองดวงตาแดงก่ำของนายสาวอยู่อย่างลืมตัวจนลืมยื่นโทรศัพท์ให้ซะงั้น
“ขอโทรศัพท์ด้วยจ่ะ...”
“
