สายฝนตกลงมายิ่งทำให้คนที่หัวใจบอบช้ำเจ็บร้าวมากยิ่งขึ้นอีก สโรสินีร่ำไห้ออกมามากขึ้นเมื่อสมองร้องบอกว่าไม่มีใครสามารถรู้หรอกว่าหล่อนร้องไห้ในเมื่อตอนนี้ทั้งน้ำตาและน้ำฝนต่างผสมรวมกันจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร
“ทำไมขยันก่อเรื่องเดือดร้อนนักนะสโรสินี...!”
เสียงอำมหิตเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้หญิงสาวที่กำลังนั่งทำมิวสิคอยู่กลางสายฝนต้องหันไปมอง แล้วก็ได้เห็นอเล็กซิโอที่ตอนนี้ก็มีสภาพเปียกปอนไม่ต่างจากหล่อนยืนหน้าตาเกรี้ยวกราดใส่หล่อนอยู่ราวกับจะฆ่าให้ตาย
“ผมเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุดจำเอาไว้ด้วย”
“ฉันรู้... ไม่ต้องมาย้ำหรอกน่าว่าเกลียดฉันน่ะ ฉันรู้ตัวเองดี เข้าใจดีว่าอยู่ในฐานะอะไรในสายตาของคุณ อเล็กซิโอ เบอร์ลัสโคนิ...!”
หญิงสาวตวาดแว๊ดใส่ แล้วก็ทำท่าจะวิ่งหนีแต่อเล็กซิโอคว้าข้อมือบางเอาไว้ซะก่อน สโรสินีพยายามบิดข้อมือของตัวเองแรงๆ เพื่อให้ได้รับอิสรภาพแต่อเล็กซิโอแข
