“คุณฟ้าคะ... คุณอเล็กให้มาเชิญไปที่ระเบียงปีกขวาค่ะ”
มือบางรีบยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งเมื่อเสียงของสาวใช้ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหลทะลักเมื่อสมองไม่รักดีดันคิดล่วงหน้าไปว่าที่อเล็กซิโอเรียกพบในตอนนี้ก็เพราะต้องการเร่งให้หล่อนออกไปจากที่นี่เร็วๆ เพียงเท่านั้น
“บอกเขารอฉันสิบห้านาที... แล้วฉันจะรีบไป”
“ค่ะ คุณฟ้า...”
เสียงเดินของสาวใช้ห่างออกไปแล้ว แต่ความเสียใจไม่มีวันหายห่างจากไปไหน หญิงสาวทรุดฮวบลงกองกับพื้นห้อง ร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดอยู่เนิ่นนานกว่าจะรู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ผ่านเลยไปเกินกว่าสิบห้านาทีแล้ว หล่อนรีบลนลานลุกขึ้น แต่เสียงโทรศัพท์พื้นฐานดังขึ้นซะก่อน
ไม่อยากจะไปรับเพราะรู้ดีว่าใคร แต่ก็ไม่มีทางเลือก สโรสินีป้ายน้ำตาทิ้งอีกครั้ง ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นยืนและเดินไปคว้ากระบอกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เสียงที่พยายามปั้นให้ราบเรียบไร้ความรู้สึกดังออกไปแผ่วเบา
“ฉันรู้ว่าคุ
