KLOEM TALK
“เชื่อหรือยังว่านิ่มรักพี่” เสียงที่พยายามเปล่งออกมาทำเอาผมโคตรรู้สึกผิด เลือดที่ไหลพุ่งเอามือปิดก็ไม่หยุดไหล ทำผมสั่นไปทั้งตัว ไม่รู้ควรเริ่มจากตรงไหน
นุ่มนิ่มมันกำลังหมดสติ ส่วนผมยังดึงสติไม่ได้
“กูรักมึง กูรักมึง กูเชื่อแล้วว่ามึงรักกู กูเชื่อแล้ว กูขอโทษ…” ผมจูบลงที่ริมฝีปาก ซึ่งตอนนี้เลือดมันเลอะไปหมด เลอะทั้งผมและตัวของนุ่มนิ่มด้วย
“แม่! พ่อ!” ผมแหกปากตะโกนดังลั่น และมั่นใจว่าพวกท่านต้องได้ยิน บางทีท่านอาจจะได้ยินตั้งแต่ที่ผมร้องก่อนหน้านี้แล้ว
“อย่าตายนะอ้วน อย่าตาย อย่าทิ้งพี่ อย่าจากพี่ไป… พี่เชื่อน้องแล้ว เชื่อแล้ว” ผมนั่งกอดร่างนุ่มนิ่มไว้แน่น ผมทำอะไรมากกว่านั้นไม่ได้ ผมช็อกจนขาหมดเรี่ยวแรงที่จะลุกยืน ผมไม่มีแรงที่จะพามันไปโรงพยาบาล
ไม่สิ ความจริงตอนนี้แค่ผมลุกขึ้นยืนยังไม่มีแรงเลย
“หนูนิ่ม!” พ่อแม่ที่เปิดประตูเข้ามาร้องเป็นเสียงเดียวกัน
“เฮ้ย!”
“พี่… ช่วยนิ
