42 เหตุผล

-คอนโดนุ่มนิ่ม- เวลา 19.00 น. ครืด ครืด ครืด… “ฮัลโหล” (ถึงบ้านยัง) “ถึงแล้วเพิ่งจะเข้าห้องเนี่ย” (รถติดเหรอวะ) “อืม ติดมาก กินข้าวกินยายัง” (ยัง) “ไมไม่กินอะ… ไงครับ คิดถึงแม่ไหมครับสุดหล่อทั้งสอง” ฉันถามไอ้พี่เคลิ้มแล้วคุยกับเจ้านายสองตัวของฉันที่เดินลงมาจากที่นอนแล้วมาคลอเคลียที่ขาทั้งสองข้างของฉัน (มึงคุยกับใครวะ) “แมวไงพี่ แล้วสรุปทำไมไม่กินข้าวจะได้กินยา เดี๋ยวก็ปวดระบมหรอก” (คิดถึงมึงว่ะ) “…” (ที่ผ่านมาแม่งโคตรแย่ กูคิดถึงมึงทุกวัน กูไม่เคยคิดถึงใครมากขนาดนี้เลย) “…” (เปิดกล้องหน่อยดิ อยากเห็นหน้า) “…” ฉันนิ่งค่ะ (กูขอมากไปสินะ) ไอ้พี่มันพูดเสียงเศร้า “ยังไม่ได้พูดอะไรเลยไหม แล้วดูทำหน้าดิ” ฉันกดเปิดกล้อง (หึ ไอ้อ้วน) ไอ้พี่มันยิ้มที่มุมปาก (แล้วนั่น… ที่ไหน จัดห้องใหม่เหรอวะ) “อืม จัดห้องใหม่ พี่ทำไรอยู่” ฉันก็ไม่ได้หลอกนะ แค่ยังไม่ได้บอก (นอนเล่นเกม มึงอะจะท