สองวันต่อมา…
-คอนโด NUMNIM-
เวลา 10.47 น.
ครืด ครืด ครืด…
“จ้ะพี่”
(ก็ยังไม่ตายนี่หว่า นี่แกจะหมกอยู่ในโลกนิยายของแกนานเกินไปไหมเล็ก สองวันแล้วโว้ย) พี่ตามเริ่มบ่นทันทีที่ฉันกดรับสาย
ฉันก็แค่หายมาขลุกอยู่กับนิยายเพราะเบื่อคนนักเลงที่นิสัยไม่ดี มีเรื่องชกต่อยจนตัวเองต้องเจ็บตัว ฉันจึงหมกตัวกับนิยาย คือแบบหิวก็เวฟข้าวกิน แล้วก็มาอ่านต่อ ไม่มีขาดช่วงและไม่สนใจอะไรนอกจากนิยายกับแมวข้างตัว
พออินกับนิยายมาก ๆ จนเหมือนเข้าไปอยู่ในนั้น เหมือนตัวละครมีชีวิตจริง ๆ ฉันก็จะลืมคนรอบตัวไปเลยล่ะ ไม่รู้คนอื่นเป็นไหม แต่ฉันอะเป็น และเป็นหนักมาก เคยเป็นปะ นิยายจบแต่ความรู้สึกไม่จบ คืออยากให้มีต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องจบ อยากให้ตัวละครมีชีวิตจริง ๆ
“ก็มันสนุกดี ไม่ทำใครเดือดร้อน พี่ตามมีไรอะ มอเปิดวันจันทร์ไม่ใช่ นี่เพิ่งจะวันเสาร์เอง”
(ไม่มีไร แค่เช็กดูว่าแกเป็นอะไรไหม มีคนมันจะตายเพราะแกไม่รับสาย ไม่
