2 วันผ่านไป…
ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง
ตะวันกำลังเช็ดตัวให้คนป่วยอยู่ในห้องพักฟื้น น้ำอิงอาการดีขึ้นตามลำดับจนคุณหมออนุญาตให้ย้ายมาพักที่ห้องพักฟื้นได้ คนป่วยมีตื่นลืมตาขึ้นมาบ้างแต่เธอก็หลับลงไปอีกอาจจะเป็นเพราะยาที่ร่างกายเธอได้รับทำให้เธอสะลึมสะลือหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่ตลอด ตะวันขอทำหน้าที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้น้องเอง
“นอนเก่งจริง ๆ ขี้เกียจหรือเปล่าเนี่ย” เขาเอ่ยพูดกับคนหลับราวกับว่าหยอกล้อกัน แค่น้องได้ออกมาจากห้อง icu เขาก็เบาใจลงได้มาก ตะวันถือผ้าขนหนูกะละมังน้ำอุ่นเดินไปเก็บในห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะเดินไปเลือกหนังสือเรียนของน้องตะวันอ่านหนังสือเรียนให้น้ำอิงฟังทุกวัน วันละหลายวิชาเขาทำทุกอย่างที่น้ำอิงเคยทำในชีวิตประจำวันการท่องหนังสือก็เช่นกัน เพื่อที่จะปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาพูดคุยกับเขา
ขวับ!
”พี่ตะวัน“ ทว่าในขณะที่เขากำลังยืนเลือกหนังสืออยู่เสียงที่เขาคุ้นเคยและรอคอยเอ่ยเรียกชื่อเขาตะวั
