ทุกคนนั่งนิ่งกันอยู่หน้าห้อง icu คุณหญิงกนกนุชนั่งห่างจากทุกคนเพราะเธอรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าใครโดยเฉพาะลูกชายที่ไม่มองหน้าเธอเลย ความเย็นชา ความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของลูกจนเธอรับรู้ได้ คุณหญิงทนต่อความรู้สึกผิดไม่ไหวเธอลุกออกจากเก้าอี้เดินเข้ามาหาลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเอง
“ตะวันแม่….”
“สะใจแม่หรือยังครับ แม่พอใจแล้วหรือยังไอ้คนดีของแม่ที่แม่อยากได้มันนักหนามันทำร้ายเมียผมลูกผม แม่พอใจหรือยัง” เขาถามผู้เป็นแม่เสียงสั่น คุณหญิงเดินเข้าไปหาตะวันหมายจะกอดปลอบลูกชายแต่ตะวันกลับขยับหนี จนคุณหญิงยืนนิ่งไปอำนาจที่เธอเคยใช้ควบคุมลูกและสามีหมดลงหลังจากเห็นสายตาโกรธเกลียดของลูกที่มองมายังเธอ
“ผมไม่ต้องการให้แม่ยอมรับน้ำอิงกับลูกผมหรอกครับแต่หลังจากนี้แม่ไม่ต้องมาบังคับอะไรผมอีก อย่ามายุ่งกับผมและคนที่ผมรักแม่ทำร้าย ทำลายทุกคนมามากพอแล้วแม่ทำร้ายฝันแม่ทำร้ายทุกคน” ตะวันเอ่ยขึ้นอีกครั้
