ตะวันขับรถมาจอดหน้าบริษัทยักษ์ใหญ่บริเวณรอบๆมีเหล่านางแบบสาวสวยและผู้จัดการส่วนตัวของนางแบบต่างทยอยกันเดินเข้าไปในตัวอาคารไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทุกคนคงมาบรีฟงานกันอย่างแน่นอน
“น้ำอิงมาทำไมที่นี่เหรอ” เขาหันไปถามคนด้านข้างอีกครั้ง
“มาคุยงานค่ะ”
“คุยงาน! งานอะไรวะ” ตะวันเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจแม้ในใจจะคิดภาวนาเอาไว้ว่าขออย่าให้เธอมาเป็นนางแบบหรืออะไรที่นี่เลยเถอะ
Rrrrr..Rrrrr
“ขอบคุณนะคะที่มาส่งแต่คุณกลับไปได้แล้วล่ะค่ะ” มือเรียวตั้งท่าจะเปิดประตูลงจากรถ เสียงมือถือของเขาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ก็ดังขึ้นตะวันจับไปที่ข้อมือเล็กไม่ให้เธอลงจากรถ ก่อนจะล้วงกระเป๋าเอามือถือที่มันกำลังแฝดเสียงร้องออกมา
“ว่าไงวะ”
“มึงจะมายังเอาเสื้อช้อปมาให้กูยืมใส่หน่อยกูลืมเอามาวะ” ไผ่โทรมาเพราะวันนี้มีเรียนในห้องปฏิบัติการนักศึกษาจะต้องใส่ช้อปมันเป็นกฎข้อบังคับ
“กูลามึงลาให้กูหน่อย”
“ลา ไอ้เหี้ยมึงคิดย
