หลังจากทั้งสองอาบน้ำเสร็จ ตะวันอุ้มร่างบางออกจากห้องน้ำมาวางไว้บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่
“ขอพี่ดูหน่อยบวมมากไหม” เขานั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าน้ำอิงและจับสองขาเรียวแยกออกกว้างเพื่อที่จะดูว่าใจกลางสาวของน้องบวมช้ำมากแค่ไหน เพราะน้ำอิงเจ็บจนเดินแทบไม่ได้เลย
”อย่าจับนะคะ“ เธอรีบเอ่ยบอกเขาทันที เพราะถ้าขืนเขาจับมีหวังเลยเถิดอีก ในห้องน้ำเขาบอกว่าขออีกรอบ อีกรอบที่ไหนกันอีกหลายรอบสิไม่ว่า
”บวมมากที่รัก เจ็บมากไหม“ ตะวันถามขึ้นด้วยความตกใจ กลีบอูมสองข้างบวมเป่งและแดงมากแค่เห็นก็รู้ว่าน้องต้องเจ็บมากแน่ๆ
”เจ็บค่ะ น้ำอิงจะกล้าเดินไปไหนละทีนี้ ฮือ…พี่แหละเป็นคนทำ“ ใบหน้าสวยยู่หน้าลงและกล่าวโทษเขาทันที
”เมีย ในห้องน้ำเมื่อกี้เมียทำเองหมดเลยนะ พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย“ เธอลืมไปหรือยังไงว่าหลายครั้งในห้องน้ำคือฝีมือเธอทั้งหมด
”พี่โทษน้ำอิงเหรอคะ“
”เห้อ! เออ ๆ พี่ผิดเองครับผิดที่ไข่ใหญ่ไปหน่อย“
