เช้าวันใหม่…
น้ำอิงปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำมากเหลือเกินเธอนอนทนมาตลอดทั้งคืนเพราะเกรงใจไม่อยากเรียกคนพี่ที่กำลังหลับอยู่ข้าง ๆ เธอพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นแต่มันยากแสนยาก ใบหน้าสวยยู่หน้าลงพร้อมกับน้ำตาที่มันไหลออกมาเองต่อให้ยิ้มได้หรือแสดงออกว่ามีความสุขมากแค่ไหนแต่เธอก็ปกปิดความเจ็บปวดนี้ไม่ได้อยู่ดี
“ที่รักจะเข้าห้องน้ำเหรอ” ตะวันตื่นขึ้นเมื่อคนข้าง ๆ เอาแต่ยุกยิก
“ค่ะ น้ำอิงพยายามลุกแล้วแต่มันลุกไม่ได้” เธอเอ่ยบอกคนพี่ด้วยความเกรงใจ การที่ต้องให้เขาอุ้มไปเข้าห้องน้ำมันเป็นเรื่องที่น่าอายมากสำหรับเธอ
“ร้องไห้อีกแล้วทำไมไม่เรียกพี่ละ” เขาเช็ดน้ำตาให้น้องเบา ๆ และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“น้ำอิงเกรงใจค่ะ”
“จะเกรงใจทำไมน่าที่ดูแลเมียมันเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้ว ท้องกลมมากนี่นอนทนมาทั้งคืนเลยใช่ไหม” เขาลูบเบา ๆ ที่หน้าท้องของน้องมันกลมตึงบอกให้เขารู้ว่าน้องคงนอนทนมาทั้งคืนแน่ๆ
“…..”
