เควินขับรถมาส่งวรันธาราที่ห้องเช่าของณดาในช่วง เที่ยงในวันเดียวกัน
“เย็นๆ ผมจะมารับไปกินข้าว ห้ามหนีไปไหนล่ะ”
“ขนาดฉันหนีมาวอชิงตัน คุณยังตามมาเจอเลย แล้วแบบนี้ฉันจะหนีไปไหนพ้นล่ะคะ” วรันธาราอมยิ้ม ตอนนี้หล่อนยอมพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาแล้วล่ะ ในเมื่อพรหมลิขิตขีดมาแล้วว่าหล่อนต้องรักเควิน หล่อนก็จะไม่หนีอีกแล้ว ต่อให้เขามีผู้หญิงอีกสักกี่คนก็ตาม
“ก็เพราะคุณเป็นผู้หญิงของผมยังไงล่ะ”
หญิงสาวเสหลบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายของ เควินอย่างขัดเขิน
“คุณน่ะชอบทำให้ฉันอายอยู่เรื่อยเลย ไม่เอาแล้ว... ไม่พูดด้วยแล้ว” หญิงสาวเปิดประตูรถกำลังจะก้าวลงไป แต่แขนถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับริมฝีปากร้อนจัดที่แนบลงบนแก้มนวล
“แล้วเจอกันตอนเย็นครับ”
เควินดึงตัวกลับไปนั่งตรงๆ เหมือนเดิมแล้ว แต่หล่อนก็ยังคงอายม้วนอยู่ที่เดิม สองขาไม่มีเรี่ยวแรงเดินเลย
“เปลี่ยนใจ... จะไปอยู่กับผมทั้งวันก็ได้น
