เวลาผ่านมาตั้งสิบสองวันแล้ว แต่ทำไมนะ ทำไมหัวใจ ไม่รักดีถึงยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้สักที ไม่ว่าจะยามหลับยามตื่นก็มีแต่เรื่องราวของเควินเท่านั้น เขาทำให้หล่อนนอนร้องไห้ทุกคืนด้วยความคิดถึง เขาทำให้หล่อนปวดร้าวแทบขาดใจด้วยความโหยหา
ดวงหน้าที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาเงยสูงขึ้นมองแผ่นฟ้าสีคราม รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าท้องฟ้าที่นี่ไม่สวยงามเท่ากับเทกซัสเลย ก้อนสะอื้นอัดแน่นอยู่ภายในอก หัวใจเอาแต่พร่ำหาแต่เควินเพียงเท่านั้น
ป่านนี้เขาคงจะ... ทำงาน และก็ทำงาน... ไม่มีเวลามาคิดถึงหล่อน หรือบางทีคงลืมไปแล้วว่ามีผู้หญิงที่ชื่อวรันธาราอยู่บนโลกด้วย ในขณะที่หล่อนคิดถึงเขาทุกลมหายใจเข้าออก
ยุบหุบหนอ... เควิน
พองหนอ... ก็เควิน
หล่อนคงบ้าไปแล้วที่ไม่อาจลืมผู้ชายร้ายกาจคนนี้ได้
“ธาร มีงานด่วน”
มือเล็กรีบยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งทันที เมื่อได้ยินเสียงหัวหน้าดังอยู่ด้านหลัง ไม่ช้าก็หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าด้วยรอยย
