“แต่ผมไม่เคยมีความสุขเพราะการกระทำของคุณแม่เลยสักครั้ง โดยเฉพาะครั้งนี้” ดวงตาของเควินลุกเป็นไฟ ขณะขยับเท้าเข้ามาหา “ครั้งที่ท่านพาคุณกลับมา...”
แก้มนวลร้อนจัดแสนจะอับอาย แต่ก็จำต้องข่มอารมณ์เอาไว้ “ฉันรู้ว่าคุณ... ลืมฉันไปแล้ว แต่ว่าฉัน...”
“ผมยังไม่ลืมคุณ... โดยเฉพาะความร้ายกาจของคุณ วรันธารา!”
เขาตวาดดังลั่น และขยับเท้าเร็วมากขึ้น จนในที่สุดก็มาหยุดตรงหน้าของหล่อน
“ถอย... ถอยออกไปเถอะค่ะ...” หล่อนพูดได้แค่นั้น เอวคอดก็ถูกรวบเข้าไปรัดแน่น
“ปล่อย... ปล่อยนะคะ”
เควินแค่นยิ้มหยัน ก้มหน้าต่ำลงมาหา และก็ต้องยอมรับกับตัวเองอย่างขมขื่น เมื่อเขา... ต้องการผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน
“ผมจะถามคุณอีกครั้งนะ คุณวรันธารา...” น้ำเสียงของห่างเหินจนน่าตกใจ
“คุณกลับมาที่นี่อีกทำไม”
คนถูกถามกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอช้าๆ หัวใจเต้นระรัวเมื่อร่างกายถูกโอบกระชับด้วยอ้อมกอดแสนอบอุ่น
“เพราะ... เพราะว่า...
