เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น เควินรู้ดีว่าคงเป็นสาวใช้ที่นำสิ่งที่ตัวเองกำลังรอคอยขึ้นมาให้
“เข้ามา”
เสียงประตูถูกเปิดและปิดลงเบาๆ แต่เควินที่ยืนกอดอกหันหลังให้กับประตูไม่คิดจะเหลียวไปมอง
“วางไว้ที่โต๊ะนั่นแหละ และออกไปได้แล้ว”
เสียงบางอย่างกระทบกับโต๊ะกระจกดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะเงียบงันลง แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูออกไปของสาวใช้
“ออกไปได้แล้ว ถ้าฉันต้องการอะไร จะเรียกเอง”
เควินขมวดคิ้วเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากสาวใช้ จังหวะนั้นเองเขาก็หมุนตัวกลับมา และตีหน้ายักษ์ใส่
“หูแตกหรือไง บอกว่า...”
เสมือนพื้นใต้ฝ่าเท้าแยกออกจากกันก่อนจะสูบร่างของเขาให้ดำดิ่งลงไปใต้พื้นปฐพี ดวงตาคมกริบเบิกกว้าง ก่อนที่มันจะกะพริบเร็วๆ ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น
“ธาร... วรันธารา...”
ศีรษะทุยสะบัดแรงๆ พร้อมๆ กับการจ้องเขม็งร้ายกาจเมื่อพบว่าภาพตรงหน้าเป็นของจริง
วรันธาราตัวจริง!
