เสียงฟ้าฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำเทลงมาไม่ขาดสาย แม้ว่าอุณหภูมิห้องจะถูกปรับเพิ่มขึ้นอีกเพื่อไม่ให้หนาวจนเกินไปก็คงไม่ได้ช่วยให้คนตัวขาวจิตใจนิ่งสงบลงได้ ขอจันทร์ไม่ได้สั่นจากสภาพอากาศที่ลดต่ำ ทว่ามันรวมไปถึงความกลัวที่มีอยู่ภายในใจตอนนี้ด้วย
“หิวไหม”
“นิดหน่อยค่ะ” เธอกำลังพูดโกหกออกไป เพราะมันไม่จริงเลยสักนิด ที่ไม่พอใจเพลิงกัลป์อยู่ในตอนแรกแล้วยอมออกมาจากห้องส่วนตัวนั้นก็เป็นเพราะหิวอย่างมาก แต่ความกลัวคงจะช่วยให้คนลืมสิ่งที่ตั้งใจในตอนแรกไปชั่วขณะ และยามสามารถปรับร่างกายให้ชินกับความกลัวได้แล้วความหิวของเธอก็ประท้วงขึ้นมาในสมองอีกรอบ แต่ก็อย่างว่าโกรธชายหนุ่มอยู่เลยพูดแบบนั้นออกไป
“แต่ฉันหิวแล้ว ถ้าจะให้รอลุงสมหายมาก็คงจะไม่ได้ทานอะไรกันพอดี คิดว่าวันนี้แกคงจะเอาเรือออกไม่ได้แล้วล่ะ”
“ละ...แล้วเราต้องทนหิวกันใช่ไหมคะ”
“ใช่ เธอไหวหรือเปล่า” ปากหยักยกยิ้มขึ้นมาด้วยความเอ็นดูคนตาบอด เจ้าต
