กระดุมเสื้อลูกไม้สีขาวสะอาดตาถูกปดออกยามที่เจ้าของเรือนกายสูงใหญ่ก้มลงไปมอบจูบอันเร้าร้อนให้หญิงสาวอีกครั้ง มันยังเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน อีกทั้งยังดุดันในเวลาเดียวกันจนทำให้คนที่ปากเก่งในตอนแรกนั้นอ่อนระทวยเปล่งเสียงครวญครางออกมาแผ่วเบาตอนที่อีกฝ่ายพักช่วงให้หายใจ มันคล้ายกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่กำลังบาดเจ็บ เพียงแต่ไม่ทันไรเหยื่อก็ทำให้เพลิงกัลป์ต้องกล่าวดุเสียแล้ว
“อึก...”
“อย่ากลั้นเสียง อย่างน้อยถ้าทำอะไรไม่เป็นสักอย่างก็ช่วยครางให้ฉันรับรู้ว่าไม่ได้กำลังเอากับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแบบเธออยู่”
“คุณเพลิงกัลป์ อ๊ะ!” ขอจันทร์คิดว่าประสาทสัมผัสที่ไวนั้นเป็นข้อดีของตนเองมาตลอดตั้งแต่ที่มองไม่เห็น หากแต่วันนี้มันกลับเป็นเหมือนดาบสองคมที่กำลังทิ่มแทงเธออยู่ เมื่อโดนชายหนุ่มที่คร่อมทับแยกเรียวขาเล็กทั้งสองข้างออกมาจากกัน แล้วจงใจใช้ฝ่ายมือหนาลูบวนตรงส่วนนั้นที่ยังไม่มีใครเคยได้สัมผัสมันมาก่อน ท
