Chapter 03

“ผมจะแต่งครับ ม๊าไม่ต้องปฏิเสธไป” “เพลิง... แต่นั่นมันน้องสาวคนรักของลูกนะคะ ม๊าไม่เห็นด้วยเลยค่ะ” กุลจิราคุณผู้หญิงของบ้านมีใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ที่วันนี้กลับบ้านมาร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันหลังจากหายหน้าหายตาไปขลุกตัวอยู่แต่โรงพยาบาลหวังว่าแฟนสาวจะฟื้นขึ้นมา ทว่ากลับไร้วี่แววของปาฏิหาริย์ครั้งที่สอง ซึ่งหล่อนเองก็ใจหายไม่ต่างกัน จนทางบ้านของอีกฝ่ายที่มีสัญญาใจต่อกันนั้นเริ่มเร่งเร้าเรื่องแต่งงานโดยไม่ได้สนใจว่าลูกสาวคนโตของบ้านนั้นนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่ฟื้นอยู่ นั่นเท่ากับว่าหากเราจะดองกันในตอนนี้คงต้องเป็นขอจันทร์ที่ต้องมาตกแต่งกับลูกชายหล่อนแทน “ม๊าก็รู้ว่าพาจันทร์รักครอบครัวขนาดไหน ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นว่าพ่อกับน้องสาวตัวเองไม่มีแม้แต่บ้านจะอยู่ แบบนั้นผมคงจะโดนโกรธแน่ครับ ตอนนี้บริษัทคุณอาร่อแร่ขนาดไหนม๊ากับป๊าก็คงจะทราบดีที่สุด” “ป๊าว่ามันมีทาง—” “ไม่ครับ ทางนี้ดีที่สุดแล้วครับป๊า ม๊าอยากให้ดึงขอจันทร์ออกมาจากบ้านหลังนั้นตลอดเลยไม่ใช่เหรอครับ งั้นก็ให้น้องแต่งกับผม” ชายหนุ่มกล่าวตัดบทของบิดาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แต่พอไปเยี่ยมคนรักที่นอนไม่ได้สติทีไรหัวใจของเขาก็เจ็บปวดเหมือนจะตายทุกอยู่ครั้ง เมื่ออุบัติเหตุครั้งนี้ไม่มีใครคิดจะเอาผิดคนพิการ ปล่อยผ่านเลยราวกับพาจันทร์เป็นเพียงแค่ตุ๊กตาที่ถูกน้องสาวตัวเองโยนทิ้งข้างถนนให้รถเหยียบทับซ้ำ ๆ “หมายความว่าลูกไม่โกรธน้องแล้วใช่ไหมคะ คนชนเขาก็ได้รับโทษที่ตัวเองก่อไปแล้ว” “...ผมตอบไม่ได้จนกว่าจะได้รู้ความจริงทั้งหมดว่าเรื่องมันเป็นมายังไง อ้อ แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะครับ แต่งที่ว่าคือผมแค่จะจดทะเบียนสมรสกับขอจันทร์ ซึ่งมันจะเป็นความลับในครอบครัวกับคนสนิท เพราะเธอต้องอยู่ในนามภรรยาผมในชื่อของพาจันทร์ครับ” “ตาเพลิง...” คุณหญิงกุลจิราแทบจะถือช้อนส้อมในมือเอาไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยินดังนั้น เข้าใจลูกชายว่าต้องเจ็บปวดเพียงใดที่คนรักต้องมาพบเจอเรื่องอะไรแบบนี้ แต่เด็กฝาแฝดก็เป็นลูกสาวเพื่อนสนิทตนเองซึ่งล่วงลับไปแล้ว และหล่อนตั้งมั่นว่าจะดูแลเด็กทั้งสองเป็นอย่างดีเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างมันกำลังจะเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม “ถ้าจะผิดก็ผิดที่เธอมีความริษยาคนอื่นมากเกินไปครับ ใครทำอะไรไว้สักวันก็คงจะได้รับผลที่ตามมาอยู่ดี ขึ้นอยู่กับว่าจะช้าหรือเร็วแค่นั้น” “ป๊าไม่ห้ามที่แกมีใจอยากที่จะช่วยเหลือบ้านนั้น แต่จำคำที่ตัวเองพูดเอาไว้ให้ดี ทุกอย่างมันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ หวังว่าแกจะให้เกียรติขอจันทร์และคนของตัวเองด้วย” เพลิงกัลป์ละมือจากอาหารที่ไม่รู้รสชาติตรงหน้ายามผู้เป็นบิดากล่าวจบแล้วลุกเดินออกไป เพราะรู้ว่าคงจะห้ามเจตจํานงของเขาในตอนนี้ไม่ได้ ก่อนลูกชายคนเดียวของบ้านจะเอนกายสูงใหญ่ลงเก้าอี้แล้วแค่นยิ้มออกมา แม้จะพยายามบอกความเจ็บปวดของตัวเองออกไปมากมายขนาดไหน แต่คนทุกกลับทำเหมือนว่ามันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร หรือต้องให้คนรักของเขาที่ไม่ได้ต่างจากตายไปแล้วสิ้นลมหายใจก่อน “งั้นผมขอตัวนะครับม๊า ข้อตกลงที่จะช่วยบ้านพาจันทร์มีแค่นี้ และถ้าแฟนผมได้สติฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ ผมจะหย่ากับคนพิการไร้ประโยชน์แบบนั้นทันที” ในระหว่างเกิดเรื่องเธอเป็นคนผลักพี่สาวให้โดนรถชนแล้วตัวเองก็เสียหลักจากการยื้อกันไปมาจนล้มหัวกระแทกเสาหลักถนนซึ่งทำให้ความทรงจำบางส่วนหายไปอย่างนั้นหรือ แต่ขอจันทร์จำได้แม่นว่าตนเองรักพี่สาวมากเพียงใด เนื่องจากพาจันทร์เป็นเหมือนครอบครัวหนึ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่ หญิงสาวไม่มีวันทำเช่นนั้นลงได้แน่ ฉะนั้นตลอดเวลาตั้งแต่เกิดเรื่องไม่คาดฝันมาขอจันทร์เลยทำเพียงแค่เก็บตัวอยู่แต่งในห้องด้วยความรู้สึกผิด พร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเงียบ ๆ ทุกวัน ทำไมไม่เป็นคนไร้ประโยชน์แบบเธอที่ต้องเจอเคราะห์ร้ายนอนไม่ตื่น เพราะพี่สาวควรจะได้ใช้ชีวิตแบบที่วาดฝันของตนเองต่อไป ผิดกับขอจันทร์ที่มีชีวิตเพียงแค่หายใจให้หมดไปวัน ๆ “ขอจันทร์! ยัยพี่สาวไร้ประโยชน์ ตัวถ่วงความเจริญ ตื่นหรือยังเนี่ย ลุกออกมาจากห้องนอนได้แล้ว” “มีอะไรกับพี่หรือเปล่า” มือเล็กรีบเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าจิ้มลิ้มออกยามได้ยินเสียงทุบบานประตูห้องซ้ำ ๆ พร้อมกับโรสรินลูกสาวแม่เลี้ยงกล่าวเรียกเสียงดังลั่น แม้ว่าดวงตาจะมืดบอดทว่าเธอก็อยู่บ้านนี้มาจนเคยชินจึงไม่ยากที่จะค่อย ๆ ใช้ไม้พยุงคู่ใจเดินไปเปิดประตู “มี เก็บข้าวของเสร็จหรือยังอะ แม่ให้มาถาม” “เก็บของ เก็บไปไหนเหรอโรส” “ถามอะไรโง่ ๆ ก็เก็บของแล้วเฉดหัวออกไปจากที่นี่ไง! คุณพ่อบอกว่าไม่เงินเลี้ยงตัวไร้ประโยชน์แบบพี่แล้ว ทั้งค่าอยู่ค่ากิน ค่าพี่เลี้ยง หมดไปตั้งเท่าไหร่ ยังจะกล้าเกาะบ้านนี้อยู่อีกเหรอ” โรสรินแบะปากออกมายามนึกไปถึงครั้งหนึ่งที่หล่อนเคยต้องแบ่งเงินซื้อกระเป๋าแบรนด์ดังมาให้ค่าพี่เลี้ยงของคนที่วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไร เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ คราวนี้เหมือนสวรรค์จะเห็นใจหล่อนแล้วที่ไม่ต้องมานั่งพะวงว่าเงินทั้งเดือนจะพอใช้จ่ายหรือไม่ เนื่องจากจะไม่มีตัวถ่วงอยู่คอยกลัวใจในบ้านอีก “หมายความว่ายังไง แล้วพี่ตะวันล่ะ” “กลับบ้านนอกไปแล้วมั้งป่านนี้ คุณพ่อไล่หล่อนออกไปแล้ว” “ละ...ไล่ทำไม พี่มีเงินเหลืออยู่นะ เอาเงินที่พี่เก็บไว้จ่ายให้พี่ตะวันก็ได้” “โอ๊ย ยัยพี่บ้านี่! เงินในกระปุกหมูเน่าของพี่มันจะมีสักกี่บาทกันเชียว แม่ไปแงะมาแล้วบอกว่ามีไม่กี่พันเอง อุ๊ย! ไม่มีอะไรนะ โรสไม่ได้พูดอะไรเลย ไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นค่า” หล่อนมองคนพิการที่กำลังน้ำตาซึมรีบคลำทางเดินกลับไปที่หัวเตียงเพื่อหวังเช็กดูเงินเก็บจากการทำงานฝีมือเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยมีพี่เลี้ยงคนโปรดเป็นคนนำงานไปขายให้ ช่างน่าเวทนาใจที่ตอนนี้คนตาบอดไม่เหลือทั้งเงินและพี่เลี้ยงสาว คาดว่าคงจะโดนไล่ออกไปตอนเช้ามืดโดยที่ไม่ได้ลากันเลย ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลลงมาอาบแก้มจนใบหน้าขึ้นสีระเรื่อไปเสียหมด “ฮึก...” “จะร้องไห้ทำไม เงินไม่กี่บาทเอง คิดซะว่าช่วยค่าน้ำค่าไฟที่บ้าน เพราะถ้าไม่มีแม่โรสดูแลป่านนี้คงจะโดนตัดไปนานแล้ว” “คุณน้าเข้ามาขโมยไปเล่นพนันอีกแล้วใช่ไหม” “จะไปรู้ได้ยังไง รีบเก็บของได้แล้ว!” “จะให้พี่ไปอยู่ไหน พี่ไม่มีญาติแล้วโรสก็รู้” “นั่นมันเรื่องของพี่!” โรสรินพยักพเยิดหน้าให้คนใช้ที่เหลืออยู่ในบ้านไม่กี่คนเข้าไปเก็บข้าวของให้คนพิการซึ่งกำลังยืนกอดกระปุกออมสินร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ แต่อีกฝ่ายควรจะดีใจไม่ใช่หรือที่จะได้ไปอยู่กับคนที่ตัวเองแอบหลงรักมานาน ก็อย่างว่าผู้หญิงด้วยกันทำไมจะดูไม่ออกว่าขอจันทร์คิดยังไงกับแฟนพี่สาวฝาแฝดตัวเอง ช่างน่าขนลุก เป็นแฝดที่เหมือนกันมากไม่พอ ดันมารักผู้ชายคนเดียวกันอีก “ฮึก... พี่ไม่ไป ไม่อยากไป ขอร้องล่ะ ให้พี่อยู่ที่นี่เถอะนะ ให้พี่ช่วยทำอะไรก็ยอมหมดเลย” “เสียงดังอะไรกัน” “คุณพ่อ” น้องเล็กของบ้านจิ๊ปากด้วยความขัดใจ เพราะหล่อนกะว่าจะแกล้งคนตรงหน้าเพื่อเป็นการส่งท้ายเสียหน่อย แต่บิดาดันเดินมาเห็นเสียได้ แล้วอย่างไร ในเมื่อทุกครั้งชายกลางคนก็เลือกที่จะเข้าข้างโรสรินมาตลอด “ถ้าเสร็จแล้วพวกเธอก็พาขอจันทร์เดินไปส่งขึ้นรถด้วย” “คุณพ่อ อึก... ขอจันทร์ไม่อยากไปค่ะ ให้ขอจันทร์อยู่ที่นี่เถอะนะคะ” คนที่มองอะไรไม่เห็นยอมวางสิ่งของที่กอดเอาไว้ลง พยายามจะเดินเข้าไปหาบิดาเพื่อร้องขออยู่ที่นี่ต่อ อาการของพี่สาวฝาแฝดยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสฟื้นขึ้นมาหรือไม่ อย่างไรผู้ให้กำเนิดถึงเลือกที่จะใจร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้เราอยู่ด้วยกันอีก “อยู่ก็เป็นภาระฉันกับคนที่บ้าน ออกไปทำหน้าที่แกเพื่อฉันสักครั้งไม่ได้เลยหรือยังไงขอจันทร์ ที่ผ่านมาฉันกับพี่แกก็ไม่เคยให้แกต้องลำบาก พอวันนี้พี่สาวแกทำหน้าที่ตรงนี้ไม่ได้แล้วก็ต้องเป็นแกที่ทำแทน” “คุณพ่อหมายความว่ายังไงคะ...” “แต่งกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นแทนพี่สาวแกซะ ครอบครัวเราถึงจะอยู่รอด” TBC.