เฮือก!
ขอจันทร์ที่คิดว่าตัวเองคงจะฝันไปสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ทว่าพอจะลองขยับตัวลุกขึ้นกลับทำไม่ได้จนต้องรีบมองหาต้นสายปลายเหตุที่รั้งเอวบางเอาไว้อยู่ หัวใจดวงน้อยแทบจะหยุดเต้นยามเห็นว่าเป็นเรียวแขนแกร่งของใครที่เกี่ยวตัวเองเอาไว้ไม่ปล่อย
“คะ...คุณเพลิงกัลป์”
“หือ ตื่นแล้วเหรอ ปวดหัวไหมครับ”
“คุณทำอะไรเราคะ!” เธอผละถอยหลังออกห่างด้วยความรอดเร็ว ยังดีที่ชายหนุ่มคว้าเรือนกายบอบบางภายใต้ชุดนอนสีสะอาดตาเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นขอจันทร์คงจะได้ลงไปนอนที่พื้นห้องต่อจริง ๆ
ขณะที่ยังงุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า ประโยคที่เธอเป็นคนร้องขอกับเพลิงกัลป์เองก็รันขึ้นมาในหัวไม่หยุดจนใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ ทั้งพอได้สติแล้วก็พบว่าเธอกับเขาอยู่ห่างกันเพียงแค่อากาศกั้น
“จำได้แล้วใช่ไหม ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” เพลิงกัลป์อมยิ้ม จับไรผมสีน้ำตาลอ่อนของคนใต้ร่างที่รั้งไม่ให้ตกเตียงเมื่อครู่ขึ้นมากดจูบอรุ
