พ่ายรักวิศวะมาดนิ่ง

‘เอี๊ยด...’ ผมค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป เผื่อเธอจะสลบจนหลับ ทว่า...สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าแทบทำให้ผมอยากจะออกจากห้องทันที “ทำอะไรของพี่วะเนี่ย...” ผมไม่คิดว่าเธอจะเมาเรื้อนขนาดนี้ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอกลับมีเพียงเสื้อในและกางเกงในที่ปกปิดร่างกายที่เร่าร้อนของเธอเท่านั้น “พี่คอแห้งจังเลยค่ะน้องคอปเปอร์ ขอกินน้ำหน่อยสิคะ” “เอาผ้าห่ม ปิดหน่อยไม่งั้นผมจะเอาน้ำในแก้วสาดใส่พี่แทน” “อุ๊ย...เรียกพี่นีนี่ว่าพี่แล้วนี่นา...น่ารักจัง ก็ห้องน้องคอปเปอร์มันร้อนน่ะ พี่เลยคิดว่าถอดเสื้อผ้าง่ายกว่าเดินไปเปิดแอร์ค่ะ” “กูเชื่อเลยแม่ง ว่าจะมีผู้หญิงแบบนี้ในโลก” “ทำไมคะ จะบอกว่าพี่แก่ อีกรึไงกัน ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง ชิส์” จู่ ๆ เธอก็งอนเอาผ้าห่มพันตัวแน่นแถมทำหน้ามุ่ย ดูท่าที่เธอมีนิสัยแบบนี้คงเพราะเหล้าจริง ๆ ผมเดินไปไกลเธอ วางแก้วน้ำมะนาวน้ำผึ้งอุ่น ๆ ไว้ก่อนจะยืนกอดอกมอง “กินซะ แล้วจะได้ตาสว่างสักทีว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรลงไป” “อุ้ย!!! ดุพี่อีกแล้วนะคะ แต่ว่าพี่ไม่มีแรงเลย ป้อนหน่อยสิ” “อย่าเรื่องมากดื่มเองดิ” “นะ...นะ ป้อนพี่สาวคนนี้หน่อยได้ไหมคะ” ทำเงยหน้ามองผมทำตาปริบ ๆ ทำเอาผมใจอ่อน (ได้ไงกัน) “เอานี่...รีบกินซะ ถ้าหายเมาก็กลับบ้านไป” “ฮือ...ทำไมไล่พี่สาวแบบนี้ล่ะคะ พี่ก็มีหัวใจนะ ทำไมกันการที่พี่ชอบน้องสุดหล่อมันผิดมากรึไง หรือว่า...น้องคอปเปอร์ไม่ชอบผู้หญิงคะ” “พูดบ้าอะไรของป้าเนี่ย” “แน่ะ...เรียกป้าแบบนี้โกรธมากเหรอคะ ถ้าไม่ใช่แบบนั้นจริงทำไมถึงไม่ชอบพี่ล่ะ พี่ไม่ดีตรงไหน” “แรดขนาดนี้ใครอยากจะได้กัน” “ชิส์...นี่ก็ว่ากันตรงเกิ๊น เจ็บหัวใจจัง” เธอทำหน้ามุ่ยก่อนจะหันไปจิ๊บน้ำมะนาวน้ำผึ้งที่ผมทำไว้ “ยึ้ย~~~” “เป็นอะไรอีก” ผมเริ่มทำหน้าไม่สบอารมณ์กับเธอเพราะเรื่องมากซะเหลือเกิน “เปรี้ยวจัง” ใบหน้าเธอยู่ยี่ออกมาให้เห็นว่าเปรี้ยวมาก (หรือว่าแสดง) “แล้วไง...แดก ๆ ไปเถอะ” ผมตอบปัดส่ง ๆ “อยากเติมความหวานอีกหน่อย” “เรื่องมากเดี๋ยวไปเอาน้ำผึ้งให้แล้วกัน” ผมทำทีจะลุกจากตรงนี้เพื่อเดินออกไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านนอก ทว่า... “ไม่ต้องค่ะ...มีอะไรที่หวานมากกว่านั้น” พูดจบเธอคว้าปกคาเสื้อผมจากนั้นก็ใช้เรียวปากบางนั้นประกบที่ปากผมทันที