"กลับไปแล้วเหรอ รีบไปไหนกันนะ" เขารำพึงออกมาแบบนั้นพลันพอตลบผืนผ้าห่มที่คลุมตัวออก สายตาคมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างบนที่นอนของเขา
หยดเลือดสีแดงจางๆ สองแห่งนั่นชายหนุ่มรู้ดีว่ามันเป็นของใคร ปลายนิ้วลูบแผ่วเบาไปยังรอยแดงนั่นอย่างไม่นึกรังเกียจ ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกยินดีจนไม่อาจควบคุมรอยยิ้มได้ต่างหาก เขาจำได้ดีว่าเมื่อคืนตนทำอะไรลงไปบ้าง ทุกอย่างมันไม่ต่างอะไรเลยกลับห้วงแห่งความฝัน และแม้ตอนนี้คำเตือนเรื่องดวงผู้หญิงจะเริ่มกลับมาฉายชัดในหัวสมองของเขาอีกครั้ง ทว่านักรบนั้นกลับไม่รู้สึกเสียใจหรือคิดว่าตนพลาดไปเลย มันกลับทำให้โล่งใจเพราะการที่เป็นสองสาวนั่นทำให้เขารู้สึกดีมากกว่าที่จะเป็นพลอยใสเสียอีก
"หื้ม อยากเห็นหน้าซะแล้วสิ กล้าดียังไงมาหนีกลับกันก่อนแบบนี้นะ" เขาว่าอย่างสุขใจพลางพาตัวเองลุกจากเตียงใหญ่ยับยู่ยี่นั่น ทว่าเพียงก้าวขาได้เพียงไม่กี่ครั้ง ความคิดหนึ่งกับร้องก้องในหัวอีกครา
แ
